Vërtetësia e emrave dhe atributëve të All-llahut argumentohet me Kur'an, sunet dhe logjikë.
Së pari: Nga Kur'ani
All-llahu (subhanehu ve teala) thotë: "All-llahu ka emrat më të mirë, andaj Atë thirreni me ata e hiquni nga ata që bëjnë shtrembërime me emrat e Tij. Ata kanë për t’u shpërblyer (me dënim) për veprimet e tyre." [el-A'raf, 180]

    Thotë Hafidh Ibën Haxheri (All-llahu e mëshiroftë): "Nifaku (hipokrizia) në terminologji don të thotë: kundërshtimi i të mbrendshmës me të jashtmen. Nëse është kundërshtim në besim ai është nifak i kufrit (i cili të nxjerrë nga feja). Përndryshe është nifak në vepër (i vogël, i cili nuk te nxjerrë nga feja, syefaqësi)." (Fet’hul Barij)

    Thotë All-llahu i Madhëruar:

"Thuaj: "Binduni All-llahut dhe të dërguarit, e ata qe refuzojnë, atëherë All-llahu nuk i do pabesimtarët!"

    Pasimi i Pejgamberit [sal-lallahu alejhi ve sel-lem] do të thotë ta ndjekësh atë dhe ta pasosh  në ibadete, në fjalë, në vepra dhe në shmangie (nga të ndaluarat).

    Lloji i dytë i tevhidit është Tevhidu el-uluhije (Njësimi në adhurim), gjegjësisht është kuptimi i fjalës La ilahe il-lall-llah. Që kuptimi i saj shqip është: nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë pos All-llahut, ose nuk meriton askush tjetër të adhurohet pos All-llahut.

    Kjo fjalë e mohon adhurimin me të gjitha llojet e tij nga dikush tjetër dhe e pohon atë vetëm për All-llahun Një (subhanehu ve teala).

    Tevhidu err-Rrububije është:  pranimi dhe dëshmia e veprave të All-llahut, të cilat i takojnë vetëm Atij. Mbikëqyrja e Tij që i bënë gjithësisë dhe veprimi i Tij në te ashtu siç do Ai.
    Pra, ky llojë i tevhidit, që quhet "Tevhidu Err-rrububije" e që është: pranimi se All-llahu është krijues, furnizues dhe mbikëqyrës i gjërave.